Danny Kuhnen – “Een applausje werkt vaak veel beter dan het schreeuwen van aanwijzingen”

Wie regelmatig op het sportpark van Columbia doorbrengt, kan niet om hem heen: Danny Kuhnen (33). Momenteel ademt hij 15 jaar al geel en zwart. Tegenwoordig vervult hij de rol van assistent-trainer bij het eerste elftal, maar zijn wortels bij de club liggen diep. We spraken Danny over zijn passie voor de club, de kracht van de jeugd en waarom het ‘Columbia-DNA’ nooit verloren mag gaan.

Een plek waar anekdotes worden geboren

Voor Danny is Columbia veel meer dan alleen een voetbalclub. “Het is een plek waar vriendschappen zijn ontstaan en waar er elk jaar weer nieuwe vrienden bij komen,” vertelt hij enthousiast. “Of ik nu zelf in het tweede speelde of met vrienden in de lagere senioren: iedere week worden er wel weer nieuwe anekdotes geboren of oude verhalen opgehaald. Het voelt echt als een tweede thuis.”

Die verbondenheid ziet hij ook terug in de manier waarop mensen met elkaar omgaan. Danny haalt veel voldoening uit de waardering en het enthousiasme binnen de club. “Er is hier echt oog voor elkaar. Waar ik momenteel het meest van geniet? De doorstroming van de jeugd naar het eerste elftal. Spelers die vol trots hun plekje veroveren, en de ouders en supporters die daar met evenveel enthousiasme naar kijken. Dat is waar je het voor doet.”

Handen uit de mouwen

Volgens Danny zijn betrokkenheid en samenwerking de grootste troeven van de club. Dat zie je terug in het aantal vrijwilligers, maar ook in kleine, spontane acties. “Een paar weken geleden zag ik een speler van de O17 eigenhandig veld 4 sneeuwvrij maken zodat zijn teamgenoten konden voetballen. Dat beeld past precies bij waar deze club voor staat. Dat zie je niet snel ergens anders.”
Hoewel de sfeer top is, is Danny ook realistisch over de verbeterpunten. “De accommodatie heeft simpelweg veel aandacht nodig. We hebben een tijdje stilgestaan in de ontwikkeling omdat we in afwachting waren van de gemeente. Dat behoeft verder weinig uitleg, dat ziet iedereen.”

Café de Blauwe Pan

Als we vragen naar zijn mooiste herinneringen, begint Danny te glunderen. “Dat zijn er genoeg! Het 100-jarig bestaan natuurlijk, maar ook de teamuitjes naar Eindhoven en Venlo. “Het teamuitje met het 2e elftal naar Amsterdam was er ook één om in te lijsten. Op zoek naar een kroegje, kwamen we uit bij de Blauwe Pan. Na een paar biertjes kwam er een dweilorkest binnen. Het personeel wisten niet wat ze meemaakte, het was één groot feest. De mensen stonden buiten op straat te dansen!

Het is die gezelligheid die Columbia volgens hem uniek maakt. “We organiseren veel. Mensen komen hier graag voor een borreltje. En als Columbia-leden ergens op bezoek komen, pakken andere clubs vaak net even extra uit, omdat ze weten dat het weleens heel gezellig kan worden!”

De blik op de toekomst

Ondanks zijn drukke agenda als assistent-trainer bij het eerste elftal en de MO17 van Go Ahead Eagles, VC2 opleiding bij de KNVB, zijn werk en zijn gezin probeert Danny waar mogelijk zijn steentje bij te dragen, bijvoorbeeld achter de bar. Voor de toekomst van de club heeft hij wel wat ideeën: “Vroeger gingen we nog weleens met bussen naar uitwedstrijden of hadden we extra feestavonden. Ik denk dat we de band tussen de jeugd en de senioren nog verder kunnen versterken. Laat spelers van het eerste eens een training geven aan de jeugd.”
Ook het toernooi tijdens de nieuwjaarsborrel was wat hem betreft een schot in de roos. “Betrek de oudere jeugd bij de lagere senioren, hapje en drankje erbij en het feest is compleet. Dat versterkt de onderlinge band.”

Een belangrijke les

Wat er volgens Danny nóg honderd jaar hetzelfde mag blijven? “Het DNA van de club. Dat mag nooit veranderen.” Tot slot heeft hij nog een boodschap voor alle supporters langs de lijn: “Geniet gewoon van het spel en de spelers. Een applausje werkt vaak veel beter dan het schreeuwen van aanwijzingen. Daar is de coach tenslotte voor!”