Michel Nossent – “Als je bereid bent je handen uit de mouwen te steken, dan is Columbia direct jouw club.”

Binnen Columbia lopen heel wat leden rond die al jaren op ons sportpark te vinden zijn, zo ook Michel Nossent. Michel (61) is maar liefst 54 jaar lid van de club. Van de prilste jeugd tot aan het huidige secretariaat; Michel is vergroeid met de club aan de Winkewijert.

Michel, 54 jaar lid… Dat is bijna je hele leven. Hoe ziet jouw ‘Columbia-cv’ eruit?

Ik heb inderdaad de hele weg afgelegd. Van de E3 tot aan de A-hoofdklasse, daarna het tweede elftal, de lagere senioren en tot slot de 45+. Maar mijn verbinding gaat veel verder dan alleen het veld. Ik ben leider geweest, trainer, grensrechter, lid van de accommodatie- en barcommissie, en medewerker terreindienst. Eigenlijk heb ik van alles wel wat gedaan. Momenteel ben ik secretaris van de club én van de sponsorcommissie, help ik bij de organisatie van de muziekquiz en sta ik op donderdag achter de bar.

Wat drijft je om, na meer dan een halve eeuw, nog wekelijks zoveel uren in de vereniging te steken?

Bij een vereniging doe je dingen samen en het voelt goed wanneer je dan samen iets bereikt. Neem nu afgelopen zomer: we zijn toen met een enthousiaste groep vrijwilligers vier zaterdagen lang druk geweest om de hele accommodatie weer eens flink op te poetsen. Als je dan na afloop met z’n allen een drankje doet en geniet van het resultaat… dat gevoel van ‘samen de schouders eronder voor de club’, dat is voor mij de essentie van Columbia. Dat is waar ik het voor doe.

Vind je dat die saamhorigheid en de onderlinge betrokkenheid momenteel goed gewaarborgd zijn binnen de club?

We doen ons uiterste best om iedereen erbij te betrekken, van de jongste jeugdspelers tot de ouders langs de lijn. Dat lukt natuurlijk niet altijd in alle gevallen, maar er wordt buiten het voetbal om ontzettend veel georganiseerd om het mensen naar de zin te maken. Als ik kijk naar verbeterpunten, denk ik dat we nóg vaker mogen uitdragen dat we sámen de vereniging vormen. Een gezonde en mooie club is geen vanzelfsprekendheid; dat is een gezamenlijke verantwoordelijkheid.

Als je kijkt naar de toekomst, wat zijn dan de belangrijkste verbeterpunten?

Het besef dat voetbal niet vanzelfsprekend is. Voetballen kan alleen als het gras gemaaid is, de lijnen gekalkt zijn en er een scheidsrechter staat. Het is fijn als de thee klaarstaat in de rust, de douches werken en je na de wedstrijd in het clubhuis bijvoorbeeld een balletje gehakt of een biertje kunt halen. Ik wil blijven uitdragen dat we voor al die zaken vrijwilligers nodig hebben. Dat is wat ons bindt: de mogelijkheid om te doen wat we zo graag doen.

Na meer dan een halve eeuw heb je ongetwijfeld prachtige herinneringen verzameld. Welke springen eruit?

Mijn eigen kampioenschappen in onder andere de C1 en B1 blijven speciaal. Maar ook de successen van het eerste elftal, zoals die legendarische 8-0 overwinning op SDC nadat we de eerste wedstrijd met 6-0 hadden verloren. En natuurlijk het 100-jarig bestaan. De verjaardag op 11 juni, de reünie, de feestavond en die onvergetelijke zondagmiddag met Ronny Ruysdael… dat was goud waard.

Wat maakt Columbia in jouw ogen anders dan andere clubs?

Ik ken andere clubs niet zo goed, maar bij Columbia word je snel in de familie opgenomen. Er heerst een specifieke atmosfeer. Als je bereid bent je handen uit de mouwen te steken, dan is Columbia direct jouw club. Dat zoveel leden al ontzettend lang lid zijn, dat zegt toch wel wat.

Zijn er zaken die voor jou ‘heilig’ zijn en nooit mogen veranderen?

Absoluut: de locatie, de naam en onze clubkleuren. Daar moet je niet aan komen!

Tot slot, Michel, heb je nog een boodschap voor je mede-clubgenoten?

Blijf genieten van de sfeer. Als je eenmaal gegrepen bent door de club, laat het je niet meer los. Het is dan ook niet toevallig dat veel leden al erg lang lid zijn. Laten we vooral samen die onderlinge band blijven vieren, bijvoorbeeld met een drankje aan de bar. Want dat is waar het uiteindelijk om draait: samen vormen we onze mooie vereniging.